adelwein-kunst

GATEKEEPER’S HOUSE IN GRONINGEN – EDZARD KONING (1869-1954)

Mon, 11 Mar 2024 08:45:56 GMT

The former Gatekeeper’s House (Poortershuisje), built in 1621 with its charming, crooked step-gable, was located at the end of the Binnen-Damsterdiep canal and was one of the most beloved parts of Groningen. Unfortunately, this beautiful location no longer exists.

Images: Beeldbank Groningen, The Groninger Archieven

For almost 250 years, the house provided shelter for the gatekeeper of the Steentilpoort. This gatekeeper was also responsible for collecting tolls and closing the Damsterdiep, hence he was known as the dam closer of the Damsterdiep. One such gatekeeper, Eppo van Vreden, is notably mentioned in the history books of Groningen. In 1672, he was arrested on suspicion of bribery. During the wartime, the Bishop of Munster requested him not to close the Damsterdiep at night with a chain and floating log. A letter found with the gatekeeper confirmed the bribery, and he was executed on the scaffold two days later.

In 1856, the house lost its function when the levying of import and export duties was finally abolished. Two years later, the city sold the citizen's house to Mr. H. de Witt. Sixty years after that, in 1915, the city reacquired the house for 2950 guilders through a public auction. There were soon reports in the press that the . city had repurchased the house to demolish it due to other plans for this part of the city.

However, plans for demolition only became concrete in 1926. The Gatekeeper’s House was reportedly in a state of disrepair and at risk of collapse. The restoration, estimated for at least 16,000 guilders, would amount to almost an entire reconstruction of the house. Simultaneously, plans were made to fill in the Damsterdiep to improve traffic conditions. It was argued that the experience of the house would be lost after the filling of the Damsterdiep, suggesting it would be better to demolish it rather than undergo an expensive restoration. The majority of the council was in favor of demolishing the house."

After strong protests from local residents and the Dutch heritage society ‘Bond Heemschut’, followed by objections from the Dutch Cultural Heritage Agency, more and more city council members turned against the demolition plans. On February 14, 1927, it was decided by a vote of 17 against 15 to abandon the demolition. The house was to be restored as a historical memory and an element of urban beauty.

The oil painting and the watercolour of the Gatekeeper’s House were likely painted by Edzard Koning between 1890 and 1895. During this time, he often visited Winschoten to care for his sick father and would also frequently visit Groningen. Both artworks were created before 1926 because in that year, the prominent linden tree featured in both works died due to poisoning. This magnificent tree was an integral part of the Gatekeeper’s House, almost inseparable from it. In joy of the preservation of the house, Mrs. Kraus-Groeneveld from "Vosbergen" (Eelde) offered the city of Groningen a new tree at the beginning of 1927. "May this tree, like the house, outlive all living residents of Groningen and, if possible, many generations to come." Not much later, the old, by then completely decayed tree, was set on fire by two mischievous boys. In 1928, the new linden tree, already measuring 95 cm in girth, was planted.

The Gatekeeper's House was seen as a link in the great chain that connects the past with the present and the future. Moreover, it quickly became apparent that despite modern traffic and increased parking pressure, demolition of the house was not necessary.

Six years later, in 1933, plans resurfaced for the infilling of the BinnenDamsterdiep and the demolition of the Gatekeeper’s House. This time, among other reasons, due to the increased number of courier services in the city and the lack of parking spaces for the courier wagons. When the city council this time agreed to the demolition, Bond Heemschut once again objected. Furthermore, 50 professors and lecturers from the University of Groningen petitioned the Queen, urging the annulment of the council's decision to fill in the Binnen-Damsterdiep and demolish the Gatekeeper's House. Consequently, the Minister decided to temporarily suspend the council's decision. On February 13, 1934, the decision was overturned by the Crown.

The infilling of the Binnen-Damsterdiep and the demolition of the Gatekeeper's House were refused, as it involved a monument of high value and this important part of the military and economic history of the city of Groningen and the development of the city's layout should not be lost. The Damsterdiep canal and the house are important elements of a charming cityscape with its own atmosphere, which would be compromised and historical and aesthetic values destroyed. The house derives special value from its picturesque appearance, further enhanced by its location on the water of the Binnen-Damsterdiep. The parking issue was to be solved in another way.

And then, the Gatekeeper's House was lost after all. On April 15, 1945, during the liberation of Groningen, the house was shot into flames. The roof was gone, and the interior was completely burned out. The Dutch Cultural Heritage Agency gave permission on December 11, 1946, to demolish the now ruinous building, on the condition that a similar building would be rebuilt in its place and that all usable materials recovered during the demolition would be reused. In the summer of 1948, the house was eventually demolished, and with it, the last remnant of the 17th-century fortifications in the city of Groningen disappeared. In 1953, the Binnen-Damsterdiep was filled in. The house was not rebuilt. Fortunately, Edzard Koning captured the now-lost atmosphere and historical memory in his oil painting and watercolour of the Gatekeepers's House (Poortershuisje) with the linden tree, located at the Binnen-Damsterdiep.

www.adelweinkunst.nl 9-3-2024

Bernard Schregel: Light and Shadow of the Hague School

Fri, 08 Mar 2024 13:46:17 GMT

Introductie

Bernard Schregel, born on May 17, 1870, in The Hague and passing away on October 18, 1956, was a versatile Dutch artist. He received his education at the prestigious Academy of Fine Arts in The Hague, where he was taught by prominent figures such as Frits Jansen and the Hague impressionist Jan Vrolijk. This education was fundamental in shaping his artistic skills and vision. Here, he learned the techniques that would be central to his later works, including watercolours, etchings, and oil paintings.

His artistic career was characterized by a wide range of works, spanning from (flower) still lifes to forest and dune landscapes, and from figure and genre scenes to cityscapes. His style was marked by a delicate balance between the influence of the Hague School and his own unique approach to light, shadow, and color.

Appreciation for his work was evident in the reception of prestigious awards and his involvement in renowned art societies. He was recognized for his talent with various prizes, including the bronze Academy Medal in 1890, the silver State Medal in 1891, and the gold medal at the World Exhibition in Montevideo in 1913. Schregel was a member of several prominent art societies, such as Arti et Amicitiae and the Vereeniging Sint Lucas in Amsterdam, and in The Hague of Pulchri Studio and the Haagsche Kunstkring, establishing himself as a significant figure in the Dutch art world. Schregel not only developed into a gifted artist but also became an influential teacher, passing on his knowledge and skills to a new generation of artists, including Rudolf de Bruyn Ouboter and Etie van Rees

Work and Style

Bernard Schregel's artistic oeuvre encompasses a wide range of themes and techniques, reflected in his watercolours, etchings, paintings, and drawings. His works demonstrate his deep connection to nature and everyday life. Schregel's style was influenced by the Hague School, known for its realistic and sometimes moody portrayal of the Dutch landscape. He excelled in capturing light effects, particularly evident in his paintings of landscapes and farmhouses and estates. His work, appreciated for its technical skill and sense of composition, evolved over the years, developing his own unique expression. Schregel painted various subjects in both oil and watercolour, with the latter often so elaborated that it cannot be considered a mere study.

Schregel's etchings are less known, but he also showed great skill in this medium. He often applied multiple techniques, as the etchings are enlivened with touches of watercolour paint. Particularly noteworthy is the etching of 'the little bridge', possibly serving as a study for the oil painting with this title, but also his depiction of the sheepfold, in which an observant viewer can recognize sheep and a shepherd, captivates the imagination. The level of detail and the atmosphere created by the fine lines of ink and carefully applied colour touches are of a high standard.

Early Recognition and Development

Bernard Schregel's talent was quickly recognized through the praise he received in the late nineteenth century in the Dagblad van Zuidholland en ’s-Gravenhage. His works "Duck Hunting" and "Drinking Cow" were praised for their technical skill and natural representation, showcasing the young artist's potential. On February 11, 1895, this newspaper reports on the literary and musical art evening in favour of the Association for the Poor Care, organized by the Hague Art Club Jong Holland. This soirée took place in the cozy foyer of the Building for Arts and Sciences in The Hague (known as the K & W building, which was destroyed by fire in 1964). In addition to Bernard Schregel, artists such as Johannes Akkeringa, Louis Apol, Floris Arntzenius, Bernard Blommers, Jozef Israëls, Willem van Konijnenburg, Jacob and Willem Maris, Hendrik Willem Mesdag, and Jan Toorop kindly contributed to this charity evening by providing illustrations for the program, giving it lasting value. The illustrated programs were offered to the public by young people, and the remaining ones were subsequently exhibited and sold at the firm Goupil and Co. Schregel's illustration featured a watercolour of a polder landscape with a windmill and a fisherman, depicted here

The early works laid the foundation for his later successes. Newspaper reports about Bernard Schregel around the turn of the century reveal that he was highly esteemed as an artist, particularly for his ability to capture light effects in his landscapes and for his excellent figure studies, as seen in his watercolour of a singing acolyte. His works, such as "Potato Peelers" and the landscapes and farmsteads with powerful sun and shadow effects, were praised in reviews for their liveliness and realism. His skill in drawing animals, especially cows and poultry, is also emphasized.

Newspaper reports about Bernard Schregel mostly reflect a positive reception of his work. The compliments are varied and include praise for his ability to capture sunlight and natural colours in his paintings.

His oil paintings "A Sunny Day," "Country House De Hanenburg," and the watercolour "Vegetable Garden" were well received. The newspaper Het Nieuws van den Dag wrote in 1905 about the work "Sunshine" that it depicts the real sun, as its glowing rays set trees, roof, and ground ablaze, with a tile roof that, despite its bright red, remains harmonious. And the magazine Land en Volk wrote a year later that all of Schregel's pieces are greatly admired and the way he lets sunlight fall through the trees onto the white walls and red roofs of the farmhouses is a delight to see.

His work is appreciated for the realistic and lively depiction of landscapes, farmhouses, and figures, with special attention to details in light and shadow, as well as his talent for creating atmospheric and evocative scenes. Often, it involves a combination, figures in a landscape or working on the farm. From the watercolor mentioned above, a landscape with a stream and a sheepfold with a shepherd in a red jacket, an oil painting is also known.

Criticism, though less frequent, sometimes points to an excessive use of paint. "Painting should not become plasterwork," writes the aforementioned Dagblad. However, De Telegraaf offers a more nuanced view, praising both his sensitive use of color in smaller works and criticizing larger pieces with a grainy texture and less effective expression of light. The Algemeen Handelsblad is particularly laudatory, emphasizing Schregel's solid technique and use of color

His later career

In his later years, Schregel made a slight change in color and conception. He worked a lot in Limburg, which made his palette more colorful and added more red and greenish blue

It is in this period that the beautiful work, auctioned by AAG Auctioneers, is produced, which Cornelis Veth wrote about in 1930: 'the farmhouse, with the whitewashed wall, the flower pots in front of the windows, the clogs waiting in such a natural position on an old faded rug, laid outside, the typical blue of the wood, gives a painting, whose intimate thoroughness one looks at with pleasure'.

In his later career, Bernard Schregel continued to develop his artistic skills and received increasing recognition for his work. His contribution to the Dutch art world, both through his individual creations and his role as a teacher and mentor to young artists, strengthened his reputation. His works were appreciated not only nationally but also internationally, as evidenced by purchases by royal and museum collections. Schregel remained active in the artist community and held an influential position within various art societies. His membership in various artists' societies demonstrates his commitment to the art community and the recognition he received from his contemporaries.

The tribute on the occasion of his sixtieth birthday in 1930 during the opening of the Pulchri exhibition with works by ordinary members is special. The eight works by Schregel on the most prominent wall emphasized his status and appreciation in the art world. On May 20, 1940, De Residentiebode made a beautiful tribute to this artist and his works on the occasion of his 70th birthday: 'the motifs are taken from the Dekkersduinen, now a villa park, but in his younger years the hunting ground of the painting kings of the Hague School, motifs that will remain unforgettable, dune edges, with trees blown by the Westersea wind, old, dilapidated sheds, with flame-coloured, sun-drenched roofs and bluish discoloured doors in the most delightful Bremen green. It was a romance of good stock, with horizon illusions, entirely in the spirit of romance and the traditions of the Dutch landscape, and then, as always, based on conscientious observation of nature'.

Schregel's death in 1956 marked the end of a rich and influential life in art, but his legacy lives on through his works and the impact he had on his students and the art community as a whole. His contribution to Dutch art history remains of great value.

Adelwein Kunst www.adelweinkunst.nl March 2024

Bernard Schregel: Licht en Schaduw van de Haagse School

Mon, 04 Mar 2024 12:40:31 GMT

Introductie

Bernard Schregel, geboren op 17 mei 1870 in Den Haag en overleden op 18 oktober 1956, was een veelzijdige Nederlandse kunstenaar. Hij genoot zijn opleiding aan de prestigieuze Akademie van Beeldende Kunsten in Den Haag, waar hij onder meer onderwezen werd door Frits Jansen en de Haagse impressionist Jan Vrolijk. Deze opleiding was fundamenteel in het vormen van zijn artistieke vaardigheden en visie. Hier leerde hij de technieken die centraal zouden staan in zijn latere werken, waaronder aquarellen, etsen, en olieverfschilderijen.

Zijn artistieke carrière kenmerkte zich door een breed scala aan werken, variërend van (bloem-)stillevens tot bos- en duinlandschappen, en van figuur- en genrevoorstellingen tot stadsgezichten. Zijn stijl werd gekenmerkt door een delicate balans tussen de invloed van de Haagse School en zijn eigen unieke benadering van licht, schaduw en kleur. De waardering voor zijn werk kwam tot uiting in de ontvangst van prestigieuze onderscheidingen en zijn betrokkenheid bij gerenommeerde kunstverenigingen. Hij werd erkend voor zijn talent met verschillende prijzen, waaronder de bronzen Academiemedaille in 1890, de zilveren Rijksmedaille in 1891 en de gouden medaille op de wereldtentoonstelling in Montevideo in 1913. Schregel was lid van diverse vooraanstaande kunstverenigingen, zoals Arti et Amicitiae en de Vereeniging Sint Lucas in Amsterdam, en in Den Haag van Pulchri Studio en de Haagsche Kunstkring, waardoor hij een belangrijke figuur in de Nederlandse kunstwereld werd. Schregel ontwikkelde zich niet alleen tot een begaafd kunstenaar, maar ook tot een invloedrijke leraar. Hij heeft zijn kennis en vaardigheden doorgegeven aan een nieuwe generatie kunstenaars, waaronder Rudolf de Bruyn Ouboter en Etie van Rees.

Werk en Stijl

Bernard Schregels artistieke oeuvre omvat een breed scala aan thema's en technieken, weerspiegeld in zijn aquarellen, etsen, schilderijen en tekeningen. Zijn werken tonen zijn diepe verbondenheid met de natuur en het dagelijkse leven. Schregels stijl werd beïnvloed door de Haagse School, bekend om zijn realistische en soms stemmige weergave van het Nederlandse landschap. Hij excelleerde in het vastleggen van lichteffecten, wat vooral naar voren kwam in zijn schilderijen van landschappen en van boerderijen en landgoederen. Zijn werk, gewaardeerd voor zijn technische bekwaamheid en gevoel voor compositie, evolueerde door de jaren heen, waarbij hij een eigen unieke expressie ontwikkelde. Van verschillende onderwerpen schilderde Schregel zowel in olieverf als in aquarel, waarvan de waterige variant zo ver is uitgewerkt dat van een studie niet gesproken kan worden

De etsen van Schregel zijn minder bekend, maar ook in dit medium toont hij zich zeer bekwaam. Hij past vaak meerdere technieken toe, aangezien de etsen met toetsen aquarelverf worden verlevendigd. Bijzonder is de ets van ‘het brugje’, dat mogelijk als studie heeft gediend voor het olieverf met deze titel, maar ook zijn weergave van de schaapskooi, waarin voor een oplettend beschouwer ook schapen en schaapsherder te herkennen zijn, spreekt tot de verbeelding. De mate van gedetailleerdheid en de sfeer die door het fijne lijnenspel van inkt en de zorgvuldig aangebrachte kleurtoetsen wordt opgeroepen is van een hoog niveau.

Vroege Erkenning en Ontwikkeling

De erkenning van Bernard Schregels talent werd al snel duidelijk door de lof die hij eind negentiende eeuw ontving in het Dagblad van Zuidholland en ’s-Gravenhage. Onder meer zijn werken "Eendenjacht" en "Drinkende Koe" werden geprezen voor hun technische vaardigheid en natuurlijke weergave, waarmee de jonge kunstenaar zijn potentieel toonde. Op 11 februari 1895 rapporteert dit Dagblad over de letterkundige en muzikale kunstavond ten gunste van de Vereniging Armenzorg, georganiseerd door de Haagsche Kunstclub Jong Holland. Deze soiree werd gehouden in de knusse foyer van het Gebouw voor Kunsten en Wetenschappen te Den Haag (bekend als het K & W gebouw, dat in 1964 door brand werd verwoest). Aan deze liefdadigheidsavond verleenden naast Bernard Schregel ook kunstenaars als Johannes Akkeringa, Louis Apol, Floris Arntzenius, Bernard Blommers, Jozef Israëls, Willem van Konijnenburg, Jacob en Willem Maris, Hendrik Willem Mesdag en Jan Toorop welwillend hun medewerking door de programma uitgaven van deze avond te voorzien van illustraties, zodat daar een blijvende waarde aan werd verleend. De geïllustreerde programma’s werden aan het publiek aangeboden door jonge mensen en de resterende werden nadien geëxposeerd en verkocht bij de firma Goupil en Co. De illustratie van Schregel betrof een aquarel van een polderlandschap met een wipmolen en een visser, hier afgebeeld.

De vroege werken vormden de basis voor zijn latere successen. De krantenberichten over Bernard Schregel rond de eeuwwisseling onthullen dat hij als kunstenaar hoog aangeschreven stond, met name vanwege zijn vermogen om lichteffecten in zijn landschappen vast te leggen en voor zijn uitmuntende figuurstudies, onder meer te zien in zijn aquarel van een zingende acoliet. Zijn werken, zoals "Aardappelschillers" en de landschappen en boerenhoeven met krachtige zon- en schaduweffecten, werden in de recensies geprezen voor hun levendigheid en realisme. Ook zijn vaardigheid in het tekenen van dieren, met name koeien en pluimvee, wordt benadrukt.

De krantenberichten over Bernard Schregel tonen een overwegend positieve ontvangst van zijn werk. De complimenten zijn divers en omvatten lof voor zijn vermogen om zonlicht en natuurlijke kleuren in zijn schilderijen te vangen.

Zijn olieverfschilderijen “Een zonnige dag’, ‘Buitenhuis De Hanenburg’ en de aquarel ‘Moestuin’ worden goed ontvangen. Over het werk ‘Zonneschijn’ schrijft Het Nieuws van den Dag in 1905 dat dit de werkelijke zon is, zoals hare gloeiende stralen bomen, dak en bodem in gloed zetten, met een pannendak, dat ondanks het felle rood, toch harmonieus is gebleven. En het blad Land en Volk schrijft een jaar later dat alle stukken van Schregel zeer worden bewonderd en de manier waarop hij het zonlicht laat vallen door de bomen op de witte muren en rode daken van de boerenwoningen, is een lust om te zien.

Zijn werk wordt gewaardeerd om de realistische en levendige weergave van landschappen, boerenwoningen en figuren, met bijzondere aandacht voor details in licht en schaduw, evenals zijn talent voor het creëren van atmosferische en stemmingsvolle taferelen. Vaak betreft het een combinatie, figuren in een landschap of aan het werk op de boerderij. Van de aquarel hierboven, een landschap met een beekje en een schaapskooi met schaapsherder in rode jas, is ook een olieverf bekend.

De kritiek, hoewel minder frequent, wijst soms op een overmatig gebruik van verf. ‘Schilderen mag geen pleisterwerk worden’ schrijft het eerder genoemde Dagblad. De Telegraaf biedt daarentegen een meer genuanceerde kijk, met zowel lof voor zijn fijngevoelige kleurgebruik in kleinere werken als kritiek op grotere stukken met een korrelige textuur en minder effectieve lichtuitdrukking. Het Algemeen Handelsblad is bijzonder lovend, met nadruk op Schregels solide techniek en kleurgebruik. In zijn latere jaren maakte Schregel nog wel een kleine wijziging in kleur en opvatting. Hij werkte veel in Limburg en dit heeft zijn palet kleuriger gemaakt en is er meer rood en groenachtig blauw bijgekomen.

In deze periode komt ook het prachtige bij AAG Auctioneers geveilde werk tot stand waar Cornelis Veth in 1930 over schrijft: ‘het boerenhuisje, met het witgeverfde muurtje, de bloempotjes voor de ramen, de klompen die op een oud verschoten kleed, dat buiten is gelegd, in zo natuurlijke houding staan te wachten, het typische blauw van het hout, geeft een schilderij, naar welks intieme doorwerktheid men met genoegen kijkt’.

In zijn latere carrière bleef Bernard Schregel zijn artistieke vaardigheden ontwikkelen en ontving hij toenemende erkenning voor zijn werk. Zijn bijdrage aan de Nederlandse kunstwereld, zowel door zijn individuele creaties als door zijn rol als leraar en mentor voor jonge kunstenaars, versterkte zijn reputatie. Zijn werken werden niet alleen nationaal, maar ook internationaal gewaardeerd, zoals blijkt uit de aankopen door koninklijke en museale collecties. Schregel bleef actief in de kunstenaarsgemeenschap en had een invloedrijke positie binnen verschillende kunstgenootschappen. Zijn lidmaatschap van verschillende kunstenaarsgenootschappen toont zijn engagement binnen de kunstgemeenschap en de erkenning die hij van zijn tijdgenoten ontving.

De huldiging vanwege zijn zestigste verjaardag in 1930 tijdens de opening van de Pulchri tentoonstelling met werken van gewone leden is bijzonder. De acht werken van Schregel op de meest prominente muur benadrukten zijn status en waardering in de kunstwereld. Op 20 mei 1940 maakt De Residentiebode ter ere van zijn 70-ste verjaardag in een artikel een prachtig eerbetoon aan deze kunstenaar en zijn werken: ‘de motieven zijn gehaald uit de Dekkersduinen, nu een villapark, doch in zijn jonge jaren het jachtterrein van de schilderkoningen der Haagsche School, motieven, die onvergetelijk zullen blijven, duinrandjes, met door de Westerzeewind verwaaide bomen, oude, bouwvallige schuurtjes, met gevlamde, bezonde daken en blauwig verkleurde deurtjes in het heerlijkste Bremergroen. Het was een romantiek van goede huize, met horizonillusies, geheel in den geest der romantiek en van de overleveringen van het Hollandse landschap, en dan, als deze, steeds gevestigd op een basis van gewetensvolle natuurwaarneming’.

Schregels overlijden in 1956 markeert het einde van een rijk en invloedrijk leven in de kunst, maar zijn nalatenschap leeft voort door zijn werken en de impact die hij had op zijn leerlingen en de kunstgemeenschap als geheel. Zijn bijdrage aan de Nederlandse kunstgeschiedenis blijft van grote waarde.

Adelwein Kunst www.adelweinkunst.nl 3-2-2024

Ina Hooft (1894-1994): A Quiet Force in Neo-Realism

Fri, 16 Feb 2024 12:39:50 GMT

Born on January 17, 1894, in The Hague, last month 130 years ago, Ina Hooft lived through an era of art that spanned the first half of the twentieth century, a period rich in artistic upheavals and innovations. Having passed away in 1994 in the Rosa Spier House in Laren, Hooft dedicated her life to art, despite personal setbacks such as the early loss of her parents and severe injuries to her legs due to a faulty medical treatment.

Her education at the Academy of Visual Arts in The Hague and her subsequent training under Floris Arntzenius laid the foundation for her painting career with a completely unique style, best described as impressionistic neo-realism. The purpose of this essay is to highlight the unique contribution of Ina Hooft to Dutch art due to her continuous search for beauty and her ability to transform everyday moments into enduring visual poetry.

Early Career and Development

The 1930s marked a significant period in Hooft's artistic development. Her participation in exhibitions and the reactions from critics, as recorded in the "Telegraaf" on July 6, 1933, show that Hooft's work was recognized early on for its personal approach and refined execution. The portrait of an old lady and her still lifes with plaice and a bottle were praised for their characteristic tenderness and subtle use of colour, positioning her as a talented artist with a voice of her own within the Dutch art guild.

Exhibitions and Further Development

Her first Amsterdam exhibition in 1935, as reported by the "Algemeen Dagblad" on October 30, 1935, illustrated Hooft's dedication to painting with progress that manifested in both theme and technique. Her preference for muted tones and the subtle harmony of colors in her still lifes and portraits reflect a deep understanding of her subjects and materials. Pulchri Studio and the Martinus Liernur art dealership played a crucial role in the career and artistic development of Ina Hooft. These platforms not only offered Hooft exhibition opportunities but also acted as important social and professional networks enabling her to delve into the art community and further develop her own artistic identity. Pulchri Studio, an artists' association with a long history and a deep-rooted place in The Hague art scene, was a place where Hooft regularly exhibited and interacted with her contemporaries. These interactions and exposure to a wide range of artistic styles and philosophies undoubtedly contributed to the evolution of her own work. Martinus Liernur, an art dealership that exhibited her work, played an equally important role in reaching a broader audience and strengthening her reputation as an artist. The exhibitions at Liernur offered Hooft a platform to present and sell her latest works, essential for her professional development and financial stability as an artist. In the late 1930s, Hooft deepened her focus on floral still lifes, a genre where her color sensitivity and pictorial skills fully came into play. The exhibition at Martinus Liernur, documented by "De Avondpost" on October 22, 1937, showcased an artist fully dedicated to capturing the essence and beauty of flowers, a theme that would remain central throughout her career.

Critical Reception and Reflection on Her Work

The critical reception of Hooft's work throughout her life highlights her ability to continually reinvent and develop herself. As described in "Het Vaderland" on October 23, 1937, and confirmed by later reviews, her work shows a continual evolution towards a more expressive and richer execution in color and composition. The still life with White Fruit Bowl on a Table with a Red-white Tea Towel is painted from a unique perspective, but the composition that shows both simplicity and complexity in the arrangements of objects and colours illustrates her skill in creating visual interest and depth with seemingly simple means.

This development is further emphasized by adjustments in her technique and the deepening of themes in her later works, as the exhibitions in the 1940s and 1950s demonstrate.

Impressionistic Influences:

Light and Brushwork Ina Hooft, born in an era when the impressionist movement was still resonating in European art, managed to subtly weave these influences into her own work. Her still lifes and portraits are infused with a sensitivity to light reminiscent of the impressionists, but with a unique application that sets her work apart. Hooft’s approach to light is not just a matter of depiction but also interpretation, using light to enhance the emotional reception of her subjects. Her paintings, portraits, and floral still lifes, show a refined understanding of the nuances of light and shadow. These works illustrate her ability to capture the transparency of light, a hallmark of impressionism. Hooft's use of light goes beyond physical representation; it serves to enliven the texture and material quality of her subjects, from the fragile petals of flowers to the fabric of a garment. In the work ‘Thistles and Shells’, Hooft demonstrates her skill in combining natural elements to create a composition that is both harmonious and dynamic.

The way she sets the roughness of the thistles against the smoothness of the shells illustrates her attention to texture. The subtle color nuances and the way light plays on and around the objects highlight her novel approach to realistic representation, where the recognizability of the subject merges with a free, pictorial conception. Her technical skills and innovations, such as her particular way of using dashes and colors to create texture and depth, deserve further exploration. The way Hooft approaches her subjects, with attention to the individual characteristics of each object or figure, is evident in her brushwork. Her technique, which ranges from fine, precise strokes to freer, more expressive touches, serves to accentuate the texture and form of her subjects. In her floral still lifes, for example, Hooft often uses small, accurate touches to depict the delicate petals of flowers, a method that emphasizes the liveliness and transience of her floral subjects. In the floral still life with a Streptocarpus in a window frame, Ina Hooft illustrates the ability to manipulate light and colour, bringing the texture and form of the flowers and their environment to life. The choice of the window frame as an element in the still lifes adds depth and perspective that gives the viewer the feeling of looking through a window into another world. Her technique here, with fine short brush strokes and attention to shadow and light, emphasizes her impressionistic influences.

Colour Use

The colour use of Ina Hooft is particularly notable for her time. Unlike the sometimes more saturated palettes of her contemporaries, Hooft chose a subtler, more muted colour scheme that lends her work an ethereal quality. Her still lifes show her preference for soft, harmonious colours that together form a visually satisfying composition. These colour combinations are not only aesthetically appealing but also speak to the senses, with each painting evoking its own atmosphere and emotion. A beautifully colourful work is ‘Nasturtium in a Ginger Jar’. This small canvas is particularly illustrative of Hooft's use of colour and form to create a vibrant, almost tangible presence of the subject. The vivid colours of the nasturtium, placed in the more subdued green turquoise ginger jar, create a visually appealing contrast that captures and holds the gaze. Hooft's technique in this painting demonstrates her skill in balancing colour contrasts and dynamically presenting everyday objects.

The work ‘Still Life with an Eggplant’ must be seen primarily as a study in colour and light, where the rich, deep shades of the eggplant in a wicker basket with yellow-brown leaves against a blue background complement and enhance each other. Hooft demonstrates her ability to engage in a dialogue with the subject through her painting.

Oeuvre of Ina Hooft

Ina Hooft's oeuvre is a testament to her lifelong dedication to art and her unceasing search for beauty in the everyday. Her works, ranging from intimate portraits to expansive floral still lifes, are imbued with a sense of calm and contemplation, offering a unique perspective within the art of the twentieth century. Through her particular interpretation of light, her subtle and sensitive handling of colour and form, and her distinctive brushwork, compositions are created that invite the viewer to a deeper appreciation of both the natural world and the everyday objects around us. Her ability to capture the essence of her subjects with a subtle, yet penetrating gaze, makes her oeuvre timeless and perpetually relevant. The return in her work, to the recognizable, realistic image, but with a new, fresh approach to painting, that is both timeless and unmistakably of its time, remains a source of inspiration and admiration. It is a reminder of the power of subtle observation and the beauty of the moment, relevant for contemporary art lovers and critics."

www.adelweinkunst.nl February 2024

Ina Hooft: Een Stille Kracht in het Neo-Realisme

Fri, 16 Feb 2024 11:07:06 GMT

Geboren op 17 januari 1894 in Den Haag, vorige maand 130 jaar geleden, doorleefde Ina Hooft een tijdperk van kunst die zich uitstrekte over de eerste helft van de twintigste eeuw, een periode rijk aan artistieke omwentelingen en vernieuwingen. Overleden in 1994 in het Rosa Spierhuis in Laren, heeft Hooft haar leven gewijd aan de kunst, ondanks persoonlijke tegenslagen zoals het vroege verlies van haar ouders en ernstige verwondingen aan haar benen door een foutieve medische behandeling. Haar opleiding aan de Akademie van Beeldende Kunsten in Den Haag en haar vervolgopleiding onder Floris Arntzenius, legden de fundamenten voor haar schilderscarrière met een volstrekt eigen stijl, die zich het beste laat omschrijven als impressionistisch neo-realisme. Het doel van dit essay is het benadrukken van de unieke bijdrage van Ina Hooft aan de Nederlandse kunst vanwege haar voortdurende zoektocht naar schoonheid en haar vermogen om alledaagse momenten te transformeren in blijvende visuele poëzie.

Vroege Carrière en Ontwikkeling

De jaren dertig markeerden een significante periode in Hooft's artistieke ontwikkeling. Haar deelname aan tentoonstellingen en de reacties van de kritiek, zoals vastgelegd in de "Telegraaf" van 6 juli 1933, tonen aan dat Hooft's werk al vroeg erkend werd vanwege de persoonlijke benadering en verfijnde uitvoering. Het portret van een oude dame en haar stillevens met visschollen en de fles werden geroemd om hun karakteristieke tederheid en subtiele kleurgebruik, wat haar positioneerde als een talentvolle kunstenares met een geheel eigen stem binnen het Nederlandse kunstenaarsgilde.

Exposities en Verdere Ontwikkeling

Haar eerste Amsterdamse expositie in 1935, zoals gerapporteerd door het "Algemeen Dagblad" op 30 oktober 1935, illustreerde Hooft's toewijding aan het schilderen met een vooruitgang die zich zowel in thema als techniek manifesteerde. Haar voorliefde voor gedempte tinten en de subtiele harmonie van kleuren in haar stillevens en portretten weerspiegelen een diepgaand begrip van haar onderwerpen en materialen.

Pulchri Studio en kunsthandel Martinus Liernur speelden een cruciale rol in de carrière en artistieke ontwikkeling van Ina Hooft. Deze platforms boden Hooft niet alleen tentoonstellingsmogelijkheden maar fungeerden ook als belangrijke sociale en professionele netwerken die haar in staat stelden zich te verdiepen in de kunstgemeenschap en haar eigen artistieke identiteit verder te ontwikkelen. Pulchri Studio, een kunstenaarsvereniging met een lange geschiedenis en een diepgewortelde plek in de Haagse kunstscene, was een plek waar Hooft regelmatig exposeerde en interacteerde met haar tijdgenoten. Deze interacties en de blootstelling aan een breed scala aan artistieke stijlen en filosofieën hebben ongetwijfeld bijgedragen aan de evolutie van haar eigen werk. Martinus Liernur, een kunsthandel die haar werk tentoonstelde, speelde een even belangrijke rol in het bereiken van een breder publiek en het versterken van haar reputatie als kunstenares. De tentoonstellingen bij Liernur boden Hooft een platform om haar nieuwste werken te presenteren en te verkopen, wat essentieel was voor haar professionele ontwikkeling en financiële stabiliteit als kunstenaar.

In de late jaren dertig verdiepte Hooft haar focus op bloemstillevens, een genre waarin haar kleurgevoeligheid en picturale vaardigheden volledig tot uiting kwamen. De tentoonstelling bij Martinus Liernur, gedocumenteerd door "De Avondpost" op 22 oktober 1937, toonde een kunstenares die volledig toegewijd was aan het vastleggen van de essentie en schoonheid van bloemen, een thema dat gedurende haar carrière centraal zou blijven staan.

Kritische Receptie en Reflectie op Haar Werk

De kritische receptie van Hooft's werk gedurende haar leven benadrukt haar vermogen om zichzelf voortdurend opnieuw uit te vinden en te ontwikkelen. Zoals beschreven in "Het Vaderland" op 23 oktober 1937 en bevestigd door latere beoordelingen, toont haar werk een voortdurende evolutie naar een meer expressieve en rijkere uitvoering in kleur en compositie.

Het stilleven met Witte Fruitschaal op een Tafel met een Rood-witte theedoek is geschilderd vanuit een bijzonder perspectief, maar de compositie die zowel eenvoud als complexiteit in de arrangementen van objecten en kleuren toont, illustreert haar vaardigheid in het creëren van visuele interesse en diepte met schijnbaar eenvoudige middelen.

Deze ontwikkeling wordt verder benadrukt door de aanpassingen in haar techniek en de verdieping van thema's in haar latere werken, zoals de tentoonstellingen in de jaren veertig en vijftig aantonen.

Impressionistische invloeden: licht en penseelvoering

Ina Hooft, geboren in een tijdperk waarin de impressionistische beweging nog nazinderde in de Europese kunst, wist deze invloeden op subtiele wijze in haar eigen werk te verweven. Haar stillevens en portretten zijn doordrenkt met een lichtgevoeligheid die doet denken aan de impressionisten, maar met een unieke toepassing die haar werk onderscheidt. Hooft’s benadering van licht is niet alleen een kwestie van weergave maar ook van interpretatie, waarbij zij licht gebruikt om de emotionele receptie van haar onderwerpen te versterken. Haar schilderijen, portretten en bloemstillevens, tonen een verfijnd begrip van de nuances van licht en schaduw. Deze werken illustreren haar vermogen om de transparantie van licht vast te leggen, een kenmerk dat centraal staat in het impressionisme. Hooft's gebruik van licht gaat verder dan de fysieke weergave; het dient om de textuur en de materiële kwaliteit van haar onderwerpen te verlevendigen, van de fragiele bloemblaadjes tot de stof van een kledingstuk. In het werk ‘Distels en Schelpen’ toont Hooft haar bekwaamheid in het combineren van natuurlijke elementen om een compositie te creëren die zowel harmonieus als dynamisch is.

De manier waarop ze de ruwheid van de distels tegenover de gladheid van de schelpen stelt, illustreert haar aandacht voor textuur. De subtiele kleurnuances en de manier waarop licht speelt op en rond de objecten, benadrukken haar nieuwe benadering van een realistische weergave, waarin de herkenbaarheid van het onderwerp samenvloeit met een vrije, picturale opvatting. Haar technische vaardigheden en innovaties, zoals haar bijzondere manier van het gebruik van streepjes en kleuren om textuur en diepte te creëren, verdienen verdere verkenning. De manier waarop Hooft haar onderwerpen benadert, met aandacht voor de individuele karakteristieken van elk object of figuur, is te zien in haar penseelvoering. Haar techniek, die varieert van fijne, nauwkeurige streken tot vrijere, meer expressieve toetsen, dient om de textuur en vorm van haar onderwerpen te accentueren. In haar bloemstillevens, bijvoorbeeld, gebruikt Hooft vaak kleine, rake toetsjes om de delicate bloemblaadjes weer te geven, een methode die de levendigheid en de vergankelijkheid van haar florale onderwerpen benadrukt. In het bloemstilleven met een Streptocarpus in een kozijn illustreert Ina Hooft het vermogen om licht en kleur te manipuleren, waardoor de textuur en vorm van de bloemen en hun omgeving tot leven komen.

De keuze voor het kozijn als element in de stillevens voegt een diepte en perspectief toe dat de toeschouwer het gevoel geeft door een venster naar een andere wereld te kijken. Haar techniek hier, met fijne korte penseelstreken en aandacht voor schaduw en lichtval, benadrukt haar impressionistische invloeden.

Kleurgebruik

Het kleurgebruik van Ina Hooft is bijzonder opmerkelijk voor haar tijd. In tegenstelling tot de soms meer verzadigde paletten van haar tijdgenoten, koos Hooft voor een subtieler, meer gedempt kleurenschema dat haar werk een etherische kwaliteit verleent. Haar stillevens tonen haar voorkeur voor zachte, harmonieuze kleuren die samen een visueel bevredigende compositie vormen. Deze kleurencombinaties zijn niet alleen esthetisch aantrekkelijk maar spreken ook tot de zintuigen, waarbij elk schilderij een eigen sfeer en emotie oproept.

Een prachtig kleurrijk werk is het eerder afgebeelde ‘Oostindische Kers in een Gemberpot’. Dit kleine doek is bijzonder illustratief voor Hooft's gebruik van kleur en vorm om een levendige, bijna tastbare aanwezigheid van het onderwerp te creëren. De levendige kleuren van de Oostindische kers, geplaatst in de meer ingetogen groene turquoise gemberpot, creëren een visueel aantrekkelijk contrast dat de blik vangt en vasthoudt. De techniek van Hooft in dit schilderij, toont haar vaardigheid in het balanceren van kleurcontrasten en het dynamisch presenteren van alledaagse voorwerpen.

Het werk ‘Stilleven met een aubergine’ moet vooral gezien worden als een studie in kleur en licht, waarbij de rijke, diepe tinten van de aubergine in een rieten mand met geelbruine bladeren tegen een blauwe achtergrond staan, waarin de kleuren elkaar complimenteren en versterken. Hooft demonstreert haar vermogen om via haar schilderkunst een dialoog aan te gaan met het onderwerp.

Oeuvre Ina Hooft

Ina Hooft's oeuvre is een testament van haar levenslange toewijding aan de kunst en haar onophoudelijke zoektocht naar schoonheid in het alledaagse. Haar werken, die variëren van intieme portretten tot uitgestrekte bloemstillevens, zijn doordrenkt met een gevoel van rust en contemplatie en bieden een uniek perspectief binnen de kunst van de twintigste eeuw. Door haar bijzondere interpretatie van licht, haar subtiele en gevoelige omgang met kleur en vorm en haar kenmerkende penseelvoering, ontstaan composities die de toeschouwer uitnodigen tot een diepere waardering van zowel de natuurlijke wereld als de alledaagse objecten om ons heen. Haar vermogen om de essentie van haar onderwerpen vast te leggen met een subtiele, maar doordringende blik, maakt haar oeuvre tijdloos en blijvend relevant.

De terugkeer in haar werk, naar het herkenbare, realistische beeld, maar met een nieuwe, frisse benadering van schilderkunst, dat zowel tijdloos als onmiskenbaar van haar tijd is, blijft een bron van inspiratie en bewondering. Het is een herinnering aan de kracht van subtiele observatie en de schoonheid van het moment en relevant voor hedendaagse kunstliefhebbers en -critici

www.adelweinkunst.nl Februari 2024

Herman Bogman: The Evolution of a Master Watercolourist from The Hague

Fri, 16 Feb 2024 07:58:43 GMT

Herman Bogman (1890-1975), an artist whose unmistakable talent and self-critical approach promised that he would become a painter who attracts attention, is inextricably linked with the Hague Watercolourists.

His artistic journey, which began with oil paintings and unfolded in the refined art of watercolouring, shows a continuous quest for expression and innovation. Bogman's work, rich in detail and emotion, embodies a deep appreciation for the subtle power of colour and light.

In the 1930s, Bogman began to explore his talent through oil paintings, primarily focusing on capturing cityscapes, farmyards, and still lifes.

His magnificent cityscapes of Amsterdam with a view of the Nicholas Church or his harbour views of Rotterdam are well-known, as is the depiction of pre-war Delft with the Gasthuislaan-Brabantse Turfmarkt-Achterom shown here. But in his still lifes, he also manages to create a specific atmosphere, as in the beautiful still life with lilacs and a stone Chinese Foo dog.

One of his most notable works from this period is a painting of the Seine in Paris, seen from the Pont Neuf towards the Pont au Change, with Le Conciergerie on the right side. This work stands out for its ability to capture the liveliness and rhythm of Paris, highlighting the reflections on the flowing water and the gradations of a historically grown city with its bluegrey fading masses of houses, emphasized with a richness of colours and textures characteristic of his oil painting technique.

As his career progressed, Bogman transitioned to watercolour, a medium that allowed him to further explore his fascination with light and transparency. His watercolours from Paris, such as those of the Pont Neuf and the Jardin du Luxembourg, show a breezy interpretation of the Parisian city, but also a remarkable development in his artistic approach, managing to give the viewer a sense of place and moment with delicate colour nuances and controlled brushstrokes.

Equally impressive are the watercoloured floral still lifes, with soft colour transitions and subtle light effects to create intimate atmospheres and emotional depth, where Bogman illustrates his mastery in the use of watercolour.

His watercolours, ranging from vibrant flower arrangements, interiors, or city views to subdued still lifes with birds, shells, or mushrooms, testify to a profound observation of his subject and an unparalleled sense of composition and colour.

Bogman's contribution to the art world extends beyond his individual achievements. As one of the founders of the Hague Watercolourists, he played a crucial role in the revival of the watercolour technique in the Netherlands, pushing the boundaries of this medium and exploring new possibilities for expression and interpretation. His works remain a source of inspiration and admiration, testifying to his lifelong dedication to the art of painting.

In the legacy of Herman Bogman, we find an artist whose work bridges tradition and innovation; between oil paint and watercolour; between the ability to depict a serene still life and the lively, built environment. All works, each with its unique charm and beauty, remain a testament to his artistic journey and his tireless pursuit of perfection in art.

https://www.adelweinkunst.nl February 2024

Herman Bogman: De evolutie van een Haagse Meester-aquarellist

Thu, 15 Feb 2024 14:35:55 GMT

Herman Bogman (1890-1975), een kunstenaar wiens onmiskenbare talent en zelfkritische benadering beloofden dat hij een schilder zou worden die de aandacht op zich zou vestigen, is onlosmakelijk verbonden met de Haagse Aquarellisten.

Zijn artistieke reis, die begon met olieverfschilderijen en zich ontvouwde in de verfijnde kunst van het aquarelleren, toont een voortdurende zoektocht naar expressie en vernieuwing. Bogman's werk, rijk aan detail en emotie, belichaamt een diepe waardering voor de subtiele kracht van kleur en licht.

In de jaren dertig begon Bogman zijn talent te verkennen door middel van olieverfschilderijen, waarbij hij zich voornamelijk richtte op het vastleggen van stadsgezichten, boerenerven en stillevens.

Zijn prachtige stadsgezichten van Amsterdam met zicht op de Nicolaaskerk of zijn havengezichten van Rotterdam zijn bekend, zo ook de hier afgebeelde voorstelling van het vooroorlogse Delft met de GasthuislaanBrabantse Turfmarkt-Achterom. Maar ook in zijn stillevens weet hij een specifieke sfeer te creëren zoals in het fraaie stilleven met seringen en een stenen Chinees Foo hondje.

Een van zijn meest opmerkelijke werken uit deze periode is een verbeelding van de Seine in Parijs, gezien vanaf de Pont Neuf richting de Pont au Change, met aan de rechterzijde Le Conciergerie. Dit werk onderscheidt zich door zijn vermogen om de levendigheid en het ritme van Parijs vast te leggen, waarbij de reflecties op het stromende water en de schakeringen van een historisch gegroeide stad met zich in blauw-grijzige vervagende huizenmassa’s worden benadrukt met een rijkdom aan kleuren en texturen die kenmerkend zijn voor zijn olieverftechniek.

Naarmate zijn carrière vorderde, maakte Bogman de overgang naar aquarel, een medium dat hem in staat stelde zijn fascinatie voor licht en transparantie verder te verkennen.

Zijn aquarellen uit Parijs, zoals die van de Pont Neuf en de Jardin du Luxembourg, tonen een luchtige interpretatie van de Parijse stad, maar ook een opmerkelijke ontwikkeling in zijn artistieke benadering, waarbij hij erin slaagt met delicate kleurnuances en beheerste penseelstreken de kijker een gevoel van plaats en moment te geven.

Even indrukwekkend zijn de geaquarelleerde bloemstillevens, met zachte kleurovergangen en subtiele lichteffecten om intieme sferen en emotionele diepgang te creëren, waar Bogman zijn meesterschap in het gebruik van aquarel illustreert. Zijn aquarellen, variërend van levendige bloemstukken, interieurs of stadsgezicht tot ingetogen stillevens met vogels, schelpen of paddenstoelen, getuigen van een diepgaande observatie van zijn onderwerp en een ongeëvenaard gevoel voor compositie en kleur.

Bogman's bijdrage aan de kunstwereld gaat verder dan zijn individuele prestaties. Als een van de oprichters van de Haagse Aquarellisten speelde hij een cruciale rol in de heropleving van de aquareltechniek in Nederland, waarbij hij de grenzen van dit medium verlegde en nieuwe mogelijkheden voor expressie en interpretatie verkende. Zijn werken blijven een bron van inspiratie en bewondering, en getuigen van zijn levenslange toewijding aan de kunst van het schilderen.

In de nalatenschap van Herman Bogman vinden we een kunstenaar wiens werk een brug slaat tussen traditie en innovatie; tussen olieverf en aquarel; tussen het vermogen om een sereen stilleven te kunnen verbeelden, maar ook de levendige, gebouwde omgeving. Alle werken, met een eigen unieke charme en schoonheid, blijven een testament van zijn artistieke zoektocht en zijn onvermoeibare streven naar perfectie in de kunst.

Adelweinkunst, februari 2024

Joop Sjollema – Vissen

Thu, 08 Dec 2022 11:53:55 GMT

Sjollema: "Wij hebben geen bindend of verbindend credo, het is moeilijk om in woorden vast te leggen welke picturale waarde voor ons het zwaarste weegt, welke richting ons leidt. Ook water laat zich niet vastleggen, tenzij het bevriest. Wij beminnen wat vliedt. Zoals vissen in het water kunt u ons her en der zien bewegen, groot en klein, van velerlei kleur en gedaante".

Sjollema: "We have no binding or binding credo, it is difficult to record in words which pictorial value weighs heaviest for us, which direction leads us. Water can also not be fixed, unless it freezes. We love what flows. Like fish in the water, you can see us moving here and there, large and small, of all colors and shapes."

Joop Sjollema (Groningen 1900 - Amsterdam 1990) vissen – fish

Beschikbaar / Availabe
Aquarel van vissen. Watercolor of fish.
52 x 43.5 cm, gesigneerd rechtsboven

CASTLE OF NIJENBEEK - by EDZARD KONING

Wed, 09 Nov 2022 07:05:49 GMT

On the right bank of the IJssel River, just before Zutphen, lies the ruins of Nijenbeek Castle. The tower is a remnant of a much larger complex that suffered much from demolition in the 16th century, to build fortifications against the city of Deventer, and from war. In 1586, the Earl of Leicester captured the castle from the Spaniards for the United Provinces, and a century later the army of Johan Maurits of Nassau was routed by the troops of the French king Louis the XIV.

During World War II, the remaining tower was further destroyed after a bombing of a German army unit entrenched in the castle. Especially the east side including the gatehouse was heavily damaged. For almost 70 years nothing happened to the castle except for some local strut work. Vegetation was rampant and crows nested in the tree growing from within on the tower edges. Only in 2015 was the castle consolidated to stop further decay.

We still know what the castle looked like before World War II by the many paintings made of this beautiful location in the past. It is therefore not surprising that Nijenbeek Castle was included in the 1916 Verkade album De IJsel. The Verkade family had a great affinity for art and developed travel albums during World War I due to the increased interest in nature. The images for these albums were provided with the purchase of Verkade products.

The text in the album De IJsel tells about the old towns and villages with castles, country houses and beautiful nature along the IJsel river in Gelderland and is written by Jac. P. Thijsse. The pasted-in color plates are after watercolors and studies by painters Jan Voerman, L.W.R. Wenckebach and Edzard Koning.

In this beautiful edition, the remaining tower of Nijenbeek Castle comes completely to life through Thijsse's tasteful storytelling:

"now we have yet to see Nijenbeek from the inside. It is well maintained by the present owners: there is a hall with weapons and a large kitchen with all kinds of utensils and also, and this is the most important thing in many people's eyes, a small corner room, where from 1364 to 1371 Reinout III, 'the fat duke', was held prisoner by his brother Edward. First he had been at Rosendaal. On several incontrovertible grounds it can be proved, that on release he was not so fat, that the door had to be broken out, as we used to learn in old-fashioned patriotic history."

The color plate with the miniature painting of Nijenbeek Castle is by Edzard Koning. It shows the north facade with entrance to the tower, surrounded by poplars and other trees with the bank of the river IJssel on the left. Behind the entrance door was a large kitchen with a large tiled fireplace. Spiral staircases took you to the upper floors with the bedrooms and the knight's hall, from which there was a beautiful view of the surroundings, with a rich alternation of woods and farmlands and between which, like a winding silver ribbon, the IJssel River and, in the distance, the city of Zutphen.

One of the studies Edzard Koning made for the watercolor in the Verkade album is included in Konings Kunst, a 2008 publication on the work of brothers Arnold and Edzard Koning. It concerns a small oil painting. A larger and much more elaborate oil painting Edzard made of Nijenbeek Castle is in the collection of Adelwein Kunst. The 1916 work with bright and fresh colors shows our castle Nijenbeek before the bombing. The painting was exhibited at an exhibition in January 1940 at art dealer P. Leffelaar at Wagenweg 102 in Haarlem. As in the watercolor in the Verkade album and the previously mentioned study, the north facade of the tower with the entrance is depicted, surrounded by tall trees and on the left the IJssel River. In the 1999 book Natural Verkade, verhaal van de albums, Edzard Koning is described as a skilled topographer and specialist in painting landscapes. His romantic paintings give the album a distinctive charm.

His constant study of the Dutch landscape and the observation of nature and buildings inspired him numerous motifs. To these he felt attracted and managed to capture the collected images in pure paintings full of atmosphere and mood. His paintings always possess an attractive color palette and a special upholstery of the landscapes and buildings and thus sometimes rise above reality to the romantic. And that romanticism is exactly what Edzard Koning managed to evoke with the painting of the Nijenbeek castle ruins, the realization that time is passing and a nostalgic longing for yesteryear.

OLIEVERF KASTEEL NIJENBEEK – door EDZARD KONING (1869-1954)

Wed, 09 Nov 2022 07:03:03 GMT

Aan de rechter oever van de IJssel, even voor Zutphen, ligt de ruïne van Kasteel Nijenbeek. De toren is een restant van een veel groter complex dat veel te lijden heeft gehad van sloop in de 16 ^e eeuw, om versterkingen op te bouwen tegen de stad Deventer, en door oorlogsgeweld. In 1586 veroverde de graaf van Leicester het kasteel van de Spanjaarden voor de Verenigde Provinciën en een eeuw later werd het leger van Johan Maurits van Nassau verjaagd door de troepen van de Franse koning Lodewijk de XIV.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de resterende toren verder verwoest na een bombardement op een in het kasteel verschanste Duitse legereenheid. Vooral de oostzijde met onder meer het poortgebouw raakten zwaar beschadigd. Bijna 70 jaar gebeurde er behalve wat plaatselijk stutwerk niets aan het kasteel. Begroeiing tierde welig en in de van binnenuit groeiende boom op de torenranden nestelden kraaien. Pas in 2015 is het kasteel geconsolideerd om verder verval een halt toe te roepen.

Dat we nog weten hoe het kasteel er voor de Tweede Wereldoorlog uit zag komt door de vele schilderijen die in het verleden van deze prachtige locatie zijn gemaakt. Het is dan ook niet verwonderlijk dat het kasteel Nijenbeek opgenomen werd in het Verkade album De IJsel uit 1916. De familie Verkade had een grote affiniteit met kunst en ontwikkelde vanwege de toegenomen belangstelling voor natuur reisalbums. De plaatjes voor deze albums werden verstrekt bij aankoop van Verkade producten.

De tekst in het album De IJsel verhaalt over de oude steden en dorpen met kastelen, buitens en fraaie natuur langs de Gelderse IJsel en is van de hand van Jac. P. Thijsse. De ingeplakte kleurenplaatjes zijn naar aquarellen en studies van de schilders Jan Voerman, L.W.R. Wenckebach en Edzard Koning.

In deze prachtige uitgave komt de nog resterende toren van het slot Nijenbeek helemaal tot leven door de smakelijke verteltrant van Thijsse:

“nu moeten we Nijenbeek nog van binnen bekijken. Het wordt door die tegenwoordige eigenaars goed onderhouden: er is een zaal met wapenen en een groote keuken met allerlei gerei en ook, en dat is in veler oog het voornaamste, een klein hoekkamertje, waar van 1364 tot 1371 Reinout III, ‘de vette hertog’, door zijn broer Eduard is gevangen gehouden. Eerst had hij op Rosendaal gezeten. Op verschillende onomstootelijke gronden kan bewezen worden, dat hij bij invrijheidstelling niet zoo dik was, dat de deur moest uitgebroken worden, zooals wij dat vroeger in de ouderwetsche vaderlandsche geschiedenis hebben geleerd”.

Het kleurenplaatje met de miniatuuraquarel van slot Nijenbeek is van de hand van Edzard Koning. Het toont de noordgevel met entreepartij van de toren, omgeven door populieren en andere bomen met aan de linkerzijde de oever van de IJssel. Achter de entreedeur bevond zich een grote keuken met een grote schouw met tegelwerk. Via wenteltrappen begaf je je naar de verdiepingen met de slaapkamers en de ridderzaal, van waaruit een prachtig vergezicht op de omgeving, met een rijke afwisseling van bossen en landerijen en waartussen als een slingerend zilveren lint de IJssel en in de verte de stad Zutphen.

Een van de studies die Edzard Koning maakte voor de aquarel in het Verkade album is opgenomen in Konings Kunst, een publicatie uit 2008 over het werk van de gebroeders Arnold en Edzard Koning. Het betreft een klein olieverf. Een groter en veel verder uitgewerkt olieverfschilderij dat Edzard van Kasteel Nijenbeek maakte, bevindt zich in de collectie van Adelwein Kunst. Het werk uit 1916 met heldere en frisse kleuren toont ons kasteel Nijenbeek van voor de bombardementen. Het schilderij is geëxposeerd tijdens een tentoonstelling in januari 1940 bij kunsthandel P. Leffelaar aan de Wagenweg 102 te Haarlem. Net als in de aquarel in het Verkade album en de eerder genoemde studie is de noordgevel van de toren met de entree weergegeven, omgeven door hoge bomen en aan de linkerzijde de IJssel. In het boek Natuurlijk Verkade, verhaal van de albums uit 1999 wordt Edzard Koning omschreven als een vakkundig topograaf en specialist in het schilderen van landschappen. Zijn romantische schilderingen geven het album een aparte charme.

Zijn voortdurende studie van het Hollandse landschap en de waarneming van de natuur en de gebouwen heeft hem tal van motieven ingegeven. Hier voelde hij zich tot aangetrokken en wist de verzamelde beelden vast te leggen in zuivere schilderijen vol sfeer en stemming. Zijn schilderijen bezitten steeds weer een aantrekkelijk kleurenpalet en een bijzondere stoffering van de landschappen en gebouwen en stijgen daarmee soms boven de realiteit uit naar het romantische. En dat romantische is precies wat Edzard Koning met het schilderij van de kasteelruïne Nijenbeek heeft weten op te roepen, het besef dat de tijd verstrijkt en een nostalgisch verlangen naar weleer.

DE KOPPELPOORT TE AMERSFOORT

Mon, 22 Aug 2022 14:40:15 GMT

Inkttekening door J.H. Sikemeier

(1877-1958)

DE KOPPELPOORT TE AMERSFOORT ‘Daar komen de raddraaiers!’ In het middeleeuwse Amersfoort zou deze kreet te horen zijn wanneer in de ochtend en avond en bij onraad misdadigers vanuit de Dieventoren werden overgebracht naar de Koppelpoort. In deze land-waterpoort die het Spui overkluist en toegang gaf tot de stad, bevond zich een met een tredmolen bedienbare valdeur. In het grote, hachelijke rad moesten zes criminelen rondlopen om het grote zware houten schot te hijsen of te laten zakken. Over de vraag of de term ‘raddraaiers’ dus afkomstig is van de Koppelpoort in Amersfoort zijn de geleerden het nog niet eens.

De Koppelpoort dateert uit de 15 ^de eeuw. In 1886 vond een grootscheepse restauratie plaats door toenmalig rijksbouwmeester Cuypers naar een ontwerp van Victor de Stuers. Een deel van de 20.000 gulden kostende restauratie is bekostigd door de burgers van Amersfoort door het kopen van een uitgave van het lied van de Koppelpoort door Amersfortius, waarin een hulde wordt uitgebracht aan de Koppelpoort. Amersfortius nodigt in dit gedicht de Koppelpoort uit iets te verhalen uit de dagen van voorheen: “Gij heeft zoveel gezien, gehoord. Zoveel beleefd in Amersfoort. Meld ons, wat u is wedervaren”. Daarop bezingt de Koppelpoort in een aantal verzen de belangrijkste gebeurtenissen uit de 15 ^de en 16 ^de eeuw.

In 1936 werd de Koppelpoort verbeeld door de kunstenaar Johan Hendrik Sikemeier (foto) in een mooie inkttekening. Sikemeier werd geboren in 1877 te Yokohama (Japan) en is vooral bekend van de beeltenissen die hij maakte van Koningin Emma, Koningin Wilhelmina en Prins Hendrik en van een groot gebrandschilderd raam met een voorstelling van Prins Willem van Oranje, naar een prent van Hendrick Goltzius.

Daarnaast tekende Sikemeier vooral architectuur naar de natuur en werkelijkheid en maakte in deze stijl vele prachtige tekeningen van oude historische gebouwen met een grote documentaire waarde. Sikemeier verstond de kunst van het precies uitbeelden van wat men ziet, tot in de kleinste details, zonder dat dit ten koste ging van de esthetische waarde. Veel van deze architectuurtekeningen zijn in opdracht gemaakt van Hendrik Enno van Gelder (1876-1960), de oud directeur van het Haags Gemeentemuseum. Een van zijn bekendste architectuurtekening is een grote, gewassen inkttekening van de Cuneratoren in Rhenen.

Een andere opdrachtgever was Mr. J.H. Rolandus Hagedoorn (1884-1945), advocaat uit Den Haag. De kunstenaar Johan Hendrik Sikemeier was in 1935-1936 in een rechtszaak verwikkeld en nam Rolandus Hagedoorn in de arm als raadsheer. In ruil voor de verdediging verzocht Rolandus Hagedoorn de kunstenaar om de Koppelpoort in zijn geboortestad Amersfoort te verbeelden. Deze grote, gewassen inkttekening, verworven bij Mc Tear’s Auctioneers in Glasgow, is beschikbaar voor overnam e.

DE GROENTEWINKEL – aquarel door Hans Royaards

Tue, 26 Jul 2022 07:29:35 GMT

Vanaf 1900-1910 verschijnen er steeds meer groentewinkels in het straatbeeld van de grote steden. Tot het verschijnen van de eerste groentewinkels kochten de mensen uit de stad vooral op de lokale markten of rechtstreeks van een boer die met paard en wagen langs de deuren kwam.

De groenteman, die tot voor kort vaak gewoon nog (groente-) boer was, begon in de stad een eigen groentewinkel. De producten kocht hij rechtstreeks in bij de boeren en telers uit de buurt. Naast groente en fruit werden er bij sommige groentewinkels ook bloemen en eenvoudige kruidenierswaren verkocht.

De groentewinkel gedijde prima in de stad, omdat stadsmensen doorgaans weinig ruimte hadden voor een eigen groentetuin en daardoor was er veel vraag naar verse groente en fruit. Klanten overhandigden hun boodschappenlijstjes aan de medewerker achter de balie, die vervolgens alle producten voor de klant in een doos of papieren zak deed. Van zelfbediening was nog geen sprake. Net als het lokale café had de groentewinkel een sociale functie, waar iedereen elkaar kende en veel werd besproken.

De historische groentewinkel, zoals te zien op de mooie aquarel door Hans Royaards uit het begin van de jaren ’50 met een groentewinkel in Amsterdam, is helaas inmiddels vrijwel overal uit het straatbeeld verdwenen. Vaak was er geen opvolging of werd het na de opkomst van de grote supermarkten niet langer rendabel om de winkel draaiende te houden. De aquarel door Hans Royaards geeft een goed beeld van de bijzondere sfeer van de historische groentewinkel en de aantrekking in het straatbeeld die daar van uit ging. Niet ondenkbaar dat Royaards zelf hier een graag geziene klant was.

THE GREENGROCER'S SHOP – watercolor by Hans Royaards

From 1900-1910, more and more vegetable stores appeared on the streets of the big cities. Until the appearance of the first vegetable stores, people from the city mainly bought at the local markets or directly from a farmer who came to the doors with a horse and carriage.

The greengrocer, who until recently was often just a (vegetable) farmer, started his own vegetable store in the city. He bought the products directly from the farmers and growers in the area. In addition to fruit and vegetables, some greengrocers also sold flowers and simple groceries.

The greengrocer's store thrived in the city because city people usually had little space for their own vegetable garden and therefore fresh fruits and vegetables were in high demand. Customers handed their shopping lists to the employee behind the counter, who then put all the products for the customer in a box or paper bag. Self-service was not yet in question. Like the local café, the greengrocer's store had a social function, where everyone knew each other and much was discussed.

The historic greengrocer's store, as shown on the beautiful watercolor by Hans Royaards from the early 1950s with a greengrocer's store in Amsterdam, has unfortunately now disappeared from the street scene almost everywhere. Often there was no successor or after the rise of the big supermarkets it was no longer profitable to keep the store running. The watercolor by Hans Royaards gives a good impression of the special atmosphere of the historic greengrocer's store and the attraction it had in the streetscape. It is not inconceivable that Royaards himself was a welcome customer here.

POORTERSHUISJE TE GRONINGEN – EDZARD KONING

Wed, 20 Jul 2022 12:42:40 GMT

Het voormalig poortershuisje uit 1621, met het fraaie, scheef hangende trapgeveltje, gelegen aan het eind van de Binnen-Damsterdiep was een van de meest geliefde stukjes Groningen. Deze prachtige locatie is helaas verdwenen.

Beeldbank Groningen, Groningen Archieven.

Bijna 250 jaar gaf het huisje onderdak aan de portier van de Steentilpoort. Deze portier was ook belast met tol heffen en het afsluiten van het Damsterdiep en werd daarom ook wel de damsluiter van het Damsterdiep genoemd. Een van deze portiers komt nadrukkelijk voor in de geschiedenisboeken van Groningen. Het betreft Eppo van Vreden die in 1672 wordt gearresteerd op verdenking van omkoping. De bisschop van Munster verzocht hem in deze tijden van oorlog om ’s nachts het Damsterdiep niet af te sluiten met een ketting en drijvende boomstam. Een bij de portier aangetroffen brief bewees de omkoping en twee dagen later werd hij op het schavot onthoofd.

In 1856 verloor het huisje haar functie toen de heffingen van in- en uitvoerrechten definitief werden afgeschaft en twee jaar later verkocht de gemeente het poortershuisje door aan de heer H. de Witt. Zestig jaar later, in 1915, kreeg de gemeente het huisje toch weer in bezit voor 2950 gulden na aankoop in openbare veiling. Al snel verschenen er berichten in de pers dat de gemeente het huisje had teruggekocht om het te kunnen slopen vanwege andere plannen met dit deel van de stad.

Maar plannen voor sloop werden echter pas in 1926 concreet. Het poortershuisje zou in vervallen staat verkeren en voor instorting werd gevreesd. De restauratie, die werd geraamd op minstens 16.000 gulden, zou neerkomen op vrijwel een gehele reconstructie van het huisje. Gelijktijdig werden ook plannen ontvouwd voor het dempen van het Damsterdiep om de verkeerssituatie te verbeteren. Omdat het na demping van het Damsterdiep gedaan zou zijn met de beleving van het poortershuisje, werd vooruitlopend op het besluit alvast geopperd dat het dan beter direct gesloopt kon worden in plaats van een dure restauratie. De meerderheid van het college was voor sloop van het huisje.

Het olieverf en de aquarel van het Poortershuisje zijn vermoedelijk tussen 1890 en 1895 door Edzard Koning geschilderd. Hij kwam toen regelmatig in Winschoten om zijn zieke vader te verzorgen en bezocht dan ook geregeld Groningen. De twee werken zijn in ieder geval voor 1926 tot stand gekomen want in dat jaar is de prominent op beide werken aanwezige lindenboom doodgegaan aan een vergiftiging. De prachtige boom vormde één geheel met het poortershuisje en was als het ware hiermee onafscheidelijk.

Uit vreugde dat het poortershuisje werd behouden bood mevrouw Kraus-Groeneveld te “Vosbergen” (Eelde) de gemeente Groningen begin 1927 een nieuwe boom aan. “Moge dan deze boom en evenals het huisje alle levende Groningers overleven en als het kan nog vele geslachten daarna”.

Niet veel later werd de oude, intussen geheel vermolmde, boom door twee kwajongens in brand gestoken. In 1928 werd de nieuwe lindenboom, met al een omvang van 95 cm, gepland.

Na fel protest van omwonenden en Bond Heemschut en de daarop volgende bezwaren door de Commissie voor Monumentenzorg keerden zich steeds meer gemeenteraadsleden tegen de sloopplannen en op 14 februari 1927 werd met 17 tegen 15 stemmen besloten af te zien van sloop. Het huisje moest gerestaureerd worden om het als een historische herinnering en als element van stadsschoon te behouden. Men zag het poortershuisje als een schakel in de grote keten, die het verleden met het heden verbindt en dat weer met de toekomst. Bovendien bleek al snel dat ondanks het moderne verkeer en de toegenomen parkeerdruk de sloop van het huisje niet noodzakelijk was.

Zes jaar later, in 1933, komen er weer plannen voor demping van het Binnen-Damsterdiep en de sloop van het Poortershuisje. Ditmaal onder meer omdat het aantal bodediensten in de stad de laatste jaren flink was toegenomen en er te weinig standplaatsen waren voor de bodewagens. Toen de gemeenteraad dit keer wel instemde met de sloop van het poortershuisje werd wederom bezwaar gemaakt door Bond Heemschut. Ook wendden zich 50 hoogleraren en docenten van de Groningse Universiteit zich tot de Koningin met een verzoekschrift, waarin zij aandrongen op vernietiging van het raadsbesluit tot demping van het Binnen-Damsterdiep en afbraak van het Poortershuisje. Hierop besloot de Minister het besluit van de gemeenteraad voorlopig op te schorten. Op 13 februari 1934 werd het raadsbesluit door De Kroon vernietigd.

De demping van het Binnen-Damsterdiep en de sloop van het Poortershuisje werd geweigerd, omdat het hier een monument van Hoge waarde betreft en dit belangrijke deel van de militaire en economische geschiedenis van de stad Groningen en de ontwikkeling van de plattegrond van de stad niet verloren mocht gaan. “Het Damsterdiep en poortershuisje vormen belangrijke elementen van een bekoorlijk stadsbeeld met een eigen sfeer, wat zou worden aangetast en waarbij historische en esthetische waarden vernietigd worden. Het Poortershuisje ontleent een bijzondere waarde aan zijn schilderachtig aanzien, nog verhoogd door de ligging aan het water van de Binnen-Damsterdiep”. Het vraagstuk parkeren is op een andere wijze op te lossen.

En dan gaat het poortershuisje alsnog verloren. Op 15 april 1945 werd tijdens de bevrijding van Groningen het Poortershuisje in brand geschoten. Het dak was er af en van binnen was het huis geheel uitgebrand. De Rijkscommissie van de Monumentenzorg geeft op 11 december 1946 toestemming om het inmiddels ruïneuze gebouwtje te slopen op voorwaarde dat er een soortgelijk gebouwtje op de plaats herbouwd zou worden en dat alle tijdens de sloop vrijkomende nog bruikbare materialen hergebruikt worden. In de zomer van 1948 wordt het Poortershuisje dan alsnog gesloopt en was ook het laatste overblijfsel van de 17 ^de -eeuwse vestingwerken in de stad Groningen verdwenen. In 1953 werd het Binnen-Damsterdiep gedempt. Het Poortershuisje is niet herbouwd. Gelukkig heeft Edzard Koning in het olieverfschilderij en aquarel van het poortershuis met de lindeboom, gelegen aan het Binnen-Damsterdiep, de nu verdwenen sfeer en de historische herinnering weten vast te leggen.

Piet van Boxel (1912-2001) – Aquarel / Watercolor

Wed, 06 Jul 2022 12:19:06 GMT

Piet van Boxel (1912-2001) – Aquarel / Watercolor

Aquarel interieur met gemengd boeket in blauw-witte vaas, gesign. linksonder, afm. 71x60 cm.

Vooraanstaande leden van de 'Haagse Aquarellisten' waren Herman Bogman, Rudolf de Bruyn Ouboter en Piet van Boxel.

Piet van Boxel raakte rond 1960 beïnvloed door zijn vriend Rudolf de Bruyn Ouboter en dit betekende een aanzienlijke verandering in zijn werk. Voor het beheersen en verfijnen van de aquareltechniek bestudeerde Van Boxel het invallend licht en de steeds wisselende lichtreflecties op voorwerpen om het wezen en de stoffelijkheid van materialen te kunnen begrijpen.

Van Boxel wist uiteindelijk in zijn aquarellen een transparante, wazige en intieme sfeer op te roepen, zonder daarbij het schilderachtige effect met verfijnde kleurschakeringen te verliezen.
Het hier afgebeelde werk vertoont veel overeenkomsten met het werk van Kees Verwey.

De Haagse Aquarellisten wilden de subtiele techniek van de ‘zuivere’ aquarel herstellen. Zij propageerden de kunst van het ‘zuivere’ aquarelleren en transformeerden de aquarel in een lijntekening met plaatselijk wat kleurige verhoogde of gewassen verf en veel wit of er werd volledig dekkend geschilderd met gouacheverf.
Gebruikmakend van het heldere, transparante water en de kracht van het licht toonden de kunstenaars op zeer treffende wijze alle mogelijkheden die in deze techniek bestaan: de gewassen of gesponsde aquarel, het bereiken van gouacheachtige effecten en het benutten van de levendige werking van het hagelwitte, blank gelaten papier.

Op het natgehouden papier wisten zij de kleuren breeduit in elkaar over te laten vloeien en door driftig sponsen het licht er door te laten schemeren. In aquarellen met interieurs en stillevens wisten zij intieme sferen en schilderachtige effecten op te roepen en de uitgebeelde zichtbare werkelijkheid op te lossen in een doorzichtige waas van oneindige kleurschakeringen en verfijnde kleurcombinaties.

#aquarel #watercolor #kunstgalerie #artgallery #dutchart #pietvanboxel #bloemstilleven #flowerstilllife #artforsale #hermanbogman #rudolfdebruynouboter #adelweinkunst #haagseaquarellisten #keesverwey #artworkonpaper

Heerlijk dagje Scheveningen!

Mon, 23 May 2022 14:27:50 GMT

JOHAN ANTONI DE JONGE (1864-1927) - De Haagse Jonkheer Johan Antoni de Jonge, opgeleid als jurist, tekende en schilderde zijn hele leven. Door zijn afkomst en milieu kon hij tot aan zijn dood een beschermd bestaan leiden en zich maatschappelijk en artistiek volledig ontplooien, zonder ook maar ooit een werk te hoeven verkopen om in zijn levensonderhoud te kunnen voorzien.

Zijn werk toont een groot natuurtalent. Hij combineerde de tekenstijl en de wijze van ordenen van beeldelementen van de schilders van de Haagse School en de Hollandse impressionisten met het coloriet van de Franse impressionisten tot een eigen herkenbaar handschrift met gevoel voor kleur en lichtval. De Jonge had de gave om zijn gekozen onderwerpen op een intieme, pretentieloze en bescheiden wijze te verbeelden, niet zelden door zijn werken subtiel te omsluieren door een vernevelend lichteffect.

Veel van de schetsen die aan zijn aquarellen en schilderijen vooraf gingen zijn bewaard gebleven. Deze prachtige studies in potlood of krijt en vaak in combinatie met aquarel, zijn gemaakt in kleine schetsboekjes of op paneeltjes. Het betreft hier vrijwel altijd al autonome kunstwerkjes, maar die werden door hem in zijn atelier nog wel uitgewerkt tot olieverfschilderij of aquarel.

Het werk van De Jonge heeft charme door het aantrekkelijke tijdsbeeld dat hij aanreikt. Vooral op het Scheveningse strand en in het Haagse Bos vond De Jonge zijn inspiratie. Hij aquarelleerde en tekende talloze strandscenes: kinderen, in de weer met schepjes of pootje badend, moeders, gouvernantes en dienstmeisjes op het strand of zittend in rieten strandstoelen. Maar ook het door hem verbeelde Haagse en Scheveningse leven, de scenes op straat, de parken, de vissersvrouwen, de portretjes, de werkende arbeiders met paarden en karren op het land en de verbeelde kleding van die tijd zijn prachtig weergegeven. Johan Antoni de Jonge onderschatte dan misschien wel zijn eigen kwaliteiten als kunstenaar, maar neemt de beschouwer wel degelijk op een zeer overtuigende en illustratieve wijze mee naar de verdwenen, aangename wereld van het fin de siècle.

De eierenkoopvrouw

Thu, 14 Apr 2022 11:38:23 GMT

Eieren te koop voor Pasen – Eggs for sale for Easter

De eierenkoopvrouw – The egg merchant

Jacobus Frederik Sterre de Jong (1866-1920)

Van genrestukken met voorstellingen van een jonge vrouw, mand met eieren en een eierenkoopvrouw wordt verondersteld dat deze een symbolische betekenis hebben. Er zijn voorbeelden bekend waar de verkoopster een ei tegen een lichtbron houdt om te zien of het bevrucht is. In de 16e en 17e eeuw stonden eieren symbool voor het mannelijke seksueel vermogen. Ook is mogelijk dat in dit soort voorstellingen een prikkelende toespeling wordt gemaakt op een denkbeeldige man of wordt deze juist bespot.

Genre pieces depicting a young woman, a basket with eggs and an egg merchant are assumed to have symbolic meaning. There are known examples where the saleswoman holds an egg against a light source to see if it has been fertilized. In the 16th and 17th centuries, eggs symbolized male sexual prowess. It is also possible that in these kinds of performances a tantalizing allusion is made to an imaginary man or, on the contrary, that he is mocked.

#oilpainting #olieverf #genrepainting #eieren #eggs #pasen #easter #dutchart #artcollector #interiorpainting #sterredejong #interieur #art #artgallery #kunst #kunstgalerie #artforsale #kunsttekoop #19thcenturyart #olieverfschilderij #vrouw #woman #merchant

E.R.D. (Egbert) Schaap (1862-1939)

Wed, 13 Apr 2022 11:18:37 GMT

Nu de dagen weer langer worden is er na een drukke dag niets mooiers dan even te ontspannen, tot rust te komen en de gedachten weer te ordenen door een mooie avondwandeling. Zoals deze vrouw in 1894 langs een Amsterdamse gracht...

Now that the days are getting longer again, after a busy day there is nothing more beautiful than to relax, unwind and organize the thoughts again by a beautiful evening walk. Like this woman in 1894 along an Amsterdam canal...

E.R.D. (Egbert) Schaap (1862-1939)
'Evening walk along the canal'
Aquarel / Watercolor
Amsterdam 1894

beschikbaar / available

#aquarel #art #watercolor #amsterdam
#woman #walking #artgallery #kunstgalerie #artwork #spring #lente #grachten #kunst #kunstwerk #19thcentury #womenempowerment #women #artist #dutch #evening #eveningwalk #boot #tree #lantern #brug #bridge #egbertschaap #19thcentury #19thcenturyart #artauction #artforsale

Dorpsgezicht Brielle

Mon, 04 Apr 2022 07:24:10 GMT

Op 1 april werd herdacht dat precies 450 jaar geleden het vestingstadje Brielle (Den Briel) werd ingenomen door De Watergeuzen en veroverd op het Spaanse garnizoen. Eén van de bekendste gebeurtenissen in de vaderlandse geschiedenis van Nederland.

On April the first 1572 it was commemorated that exactly 450 years ago the fortified town of Brielle (Den Briel) was taken by The Watergeuzen and conquered from the Spanish garrison. One of the most famous events in the history of The Netherlands.

Herman Heuff (1875-1945)
Dorpsgezicht van Brielle - village view of Brielle
Aquarel / Watercolor
Signed and dated 1904

Beschikbaar / available

Piet van Boxel

Mon, 07 Mar 2022 08:26:24 GMT

De kunstschilder PIET VAN BOXEL (1912-2001) raakte rond 1960 beïnvloed door het medium aquarel en dit betekende een aanzienlijke verandering in zijn werk. In de twee decennia eerder schilderde hij nog voornamelijk olieverfschilderijen met kinderportretten, ambachtslieden, Scheveningse vrouwen, landschappen en stillevens en toonde hij op sublieme wijze zijn talent voor het kunnen doordringen in het wezen en de sfeer van mensen en voorwerpen.

Stillevens en keukenstukken, met daarop vaak een Perzische tapijt, tafellaken, schaal met fruit, Keulse pot, koperen ketel of een aarden kan afgebeeld, schilderde hij vooral in opdracht van de Kunsthandel Gebroeders Koch. Hij werkte al langer met de Gebr. Koch samen, want ook voor de tentoonstellingen en verkoopexposities, die zij in de jaren ’40 in hun Kunstzalen in Den Haag en Amsterdam organiseerden, bracht Van Boxel regelmatig werk in.

Voor het beheersen en verfijnen van de aquareltechniek bestudeerde Van Boxel onuitputtelijk het invallend licht en de steeds wisselende lichtreflecties op voorwerpen om het wezen en de stoffelijkheid van materialen en voorwerpen te kunnen begrijpen. Hij experimenteerde met het vastzetten en vochtig maken van het aquarelpapier. Van Boxel wist uiteindelijk in zijn aquarellen een transparante, wazige en intieme sfeer op te roepen, zonder daarbij het schilderachtige effect met verfijnde kleurschakeringen te verliezen.

Naast stillevens van bloemen en alledaagse voorwerpen, aquarelleerde Van Boxel ook interieurs, (zelf-) portretten, (duin-) landschappen en impressies van de rijke natuur in de Franse Provence. De duinlandschappen kenmerken zich door een lage horizon met veel lucht om een weids uitzicht te creëren. In de aquarellen van de Provence daarentegen kiest Van Boxel voor een hooggeplaatste horizon, waardoor het blikveld van de beschouwer gestuurd wordt naar de voorgrond met berghellingen met rotspartijen en afwisselende vegetatie. Tijdens de wederopbouw en nog tientallen jaren later was Van Boxel onder de indruk van bouwputten, stadsuitbreidingen en andere bouwactiviteiten. Op een bijzondere, eigentijdse wijze werd menig project in Den Haag en omstreken door Van Boxel toevertrouwd aan het papier. Deze werken roepen een bijzondere romantische sfeer op door het uitgebreide gamma van tinten dat als een sfeervolle blauw-grijze voile over de aquarel hangt.

Piet van Boxel, geboren in 1912 te Rotterdam, overleed in 2001 te Den Hoorn (Texel), waar hij sinds 1991 woonde met zijn vrouw Guurtje Zuidewind.